เล่นกอล์ฟให้มีความสุข: ปรับความคาดหวัง สู่เกมที่สนุกขึ้น

พี่ๆ นักกอล์ฟเคยเป็นกันมั้ยครับ… ออกรอบในสนามสวยๆ อากาศดีๆ แต่ในใจกลับร้อนเป็นไฟ หงุดหงิดทุกช็อตที่พลาด ไม่มีความสุขเอาซะเลย ทั้งๆ ที่เราตั้งใจมาสนุกกับเกมกอล์ฟแท้ๆ?

ผมเองก็เคยเป็นแบบนั้นครับ และบอกเลยว่าเป็นหนักมากด้วย ผมอยากจะเล่าประสบการณ์ส่วนตัวที่น่าอายสุดๆ ของผมให้ฟัง ซึ่งมันเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้ผมค้นพบ “สูตรลับความสุข” ในกีฬากอล์ฟครับ

วันที่เลวร้ายที่หัวหิน

เรื่องมันมีอยู่ว่า ผมไปออกรอบช่วงวันหยุดยาวกับเพื่อนๆที่หัวหินครับ อากาศดี แดดสวย สนามก็สวยสุดๆ แต่วันนั้นเกมของผมมันพังไม่เป็นท่าเลยครับ ตีพลาดนิดหน่อยก็เริ่มหงุดหงิด หัวเสีย อารมณ์แย่ลงเรื่อยๆ ทั้งๆ ที่นานๆ ทีจะได้มาเล่น แต่ผมกลับคาดหวังว่าตัวเองต้องตีดี ตีได้สกอร์ต่ำๆ เท่านั้น พอทำไม่ได้ก็โมโหตัวเอง

แล้วจุดแตกหักของผมก็มาถึงที่หลุม 13 ครับ

หลังจากไดรฟ์มาอย่างสวยกลางแฟร์เวย์ เหลือระยะแค่ 140 หลาถึงธง แต่ดันมีน้ำอยู่ทางขวาของกรีน ผมคิดในใจว่า “นี่แหละ! โอกาสแก้ตัว ตีช็อตนี้ให้ดีๆ ไปเลย”

แล้วผมก็ตีไป…

จ๋อม!

ลูกกอล์ฟเลี้ยวขวาหายไปในน้ำแบบไม่ได้ลุ้นเลยครับ วินาทีนั้นเหมือนมีอะไรบางอย่างในหัวผมระเบิดออกมา ความหงุดหงิดที่สะสมมานานมันปะทุขึ้น ผมขว้างเหล็ก 9 ในมือใส่รถกอล์ฟเต็มแรง!

ภาพทุกอย่างเหมือนสโลว์โมชัน เหล็ก 9 ลอยไปฟาดเข้ากับไดรเวอร์ที่อยู่ในถุงพอดีเป๊ะ…

ก้านไดรเวอร์ผมหักสะบั้น! หัวไดรเวอร์กระเด็นลอยเคว้งคว้างกลางอากาศ แล้วก็ตกลงมาปักพื้นสนามหญ้า

มีเพื่อนคนหนึ่งหันมามองหน้าผม… ไม่มีพูดอะไรสักคำ แต่เดินหนีออกจากสนามไปเลยด้วยความเอือมระอา

นั่นคือจุดตกต่ำที่สุดในชีวิตนักกอล์ฟของผมเลยครับ กอล์ฟทำให้ผมระเบิดอารมณ์ได้รุนแรงที่สุดในชีวิต และวันนั้นผมรู้ทันทีว่าต้องมีอะไรเปลี่ยนแปลงแล้ว ความจริงก็คือ

“ความคาดหวัง” กับ “ความสามารถ” ของผมในวันนั้นมันต่างกันราวฟ้ากับเหว และช่องว่างตรงนี้แหละครับที่ทำให้ผมไม่มีความสุขเลย

สมการความสุขที่ไม่มีใครเคยสอน

ตอนเราเริ่มเล่นกอล์ฟใหม่ๆ ทุกคนจะสอนแต่เรื่องพื้นฐาน วงสวิง การจับกริป การยืน แต่ไม่มีใครเคยมานั่งบอกเราเลยว่า เราควรจะ “คาดหวัง” อะไรจากเกมนี้ได้บ้าง

ผมเชื่อว่าถ้ามีคนสอนเรื่องนี้ตั้งแต่แรกๆ นักกอล์ฟส่วนใหญ่จะเล่นกอล์ฟอย่างมีความสุขและอาจจะตีดีขึ้นด้วยซ้ำ

หลังจากผ่านร้อนผ่านหนาวเล่นกอล์ฟมา 20 ปี ผมก็ได้ข้อสรุปเป็น “สมการความสุขของนักกอล์ฟ” ง่ายๆ แบบนี้ครับ:

ลองนึกภาพวงกลม 2 วงนะครับ วงแรกคือ “ความคาดหวัง” ของเรา อีกวงคือ “ความสามารถ” ที่เรามีจริงๆ พื้นที่ที่วงกลม 2 วงนี้ซ้อนทับกันนั่นแหละครับ คือ “ความสุข” ในกีฬากอล์ฟ

ถ้าวงกลม 2 วงนี้แทบไม่ซ้อนกันเลย หรืออยู่ห่างกันไกล นั่นแหละครับคือที่มาของความทุกข์ ความหงุดหงิดในสนามกอล์ฟ

เราจะปรับสมการนี้ได้อย่างไร?

เมื่อไหร่ก็ตามที่เรารู้สึกว่าเล่นกอล์ฟแล้วไม่มีความสุข ให้กลับมาดูสมการนี้ครับ เรามีทางเลือก 2 ทางหลักๆ คือ:

ลด “ความคาดหวัง” ลง: ในช่วงที่ผมงานยุ่งมาก ไม่ค่อยมีเวลาซ้อม ไม่มีเวลาไปออกรอบเลย ผมก็ต้องปรับตัวเอง บอกตัวเองว่า “เฮ้ย… ไม่ได้ซ้อมเลยนะ จะไปคาดหวังให้ตีดีเหมือนก่อน 37, 38 ได้ยังไง” ผมเลยลดความคาดหวังลง เน้นไปที่การได้ออกมาเจอเพื่อน ได้เดินเล่น สูดอากาศดีๆ แทน พอไม่กดดันเรื่องสกอร์ กอล์ฟก็กลับมาสนุกอีกครั้ง

เพิ่ม “ความสามารถ” ขึ้น: พอผมมีเวลามากขึ้น เริ่มกลับมาซ้อมอย่างจริงจัง ไปเรียนกับโปร ความสามารถของผมก็ค่อยๆ พัฒนาขึ้น ตอนนี้แหละครับที่ผมสามารถขยับ “ความคาดหวัง” ให้สูงขึ้นตามได้ เพราะผมพร้อมที่จะทุ่มเทเวลาและฝึกฝนเพื่อให้ไปถึงจุดนั้น

แล้วสมการของพี่ๆ ล่ะครับ เป็นแบบไหน?
ผมอยากให้พี่ๆ ลองถามใจตัวเองดูครับว่า วันนี้เราเล่นกอล์ฟเพื่ออะไร?

ถ้าเราไม่มีเวลาซ้อมเลย แต่อยากมีความสุขกับการออกรอบ… บางทีอาจจะต้องลอง

“ลดความคาดหวัง” เรื่องสกอร์ลงหน่อยมั้ยครับ? มองว่ามันคือการได้ออกมาพักผ่อน ออกกำลังกาย อยู่กับเพื่อนฝูง แค่นี้ก็มีความสุขได้แล้ว

แต่ถ้าเราตั้งเป้าจริงๆ ว่าอยากจะตีให้ต่ำกว่า 100, 90, 80 เราก็ต้องถามตัวเองต่อว่า พร้อมที่จะ

“เพิ่มความสามารถ” ของตัวเองหรือยัง? พร้อมที่จะแบ่งเวลาไปซ้อมให้มากขึ้น ไปหาโปรเพื่อปรับวงสวิง หรือศึกษาเรื่องการวางแผนการเล่นอย่างจริงจังหรือเปล่า?

ไม่ว่าจะเลือกทางไหน อย่าลืมนะครับว่า…

เราเล่นกอล์ฟเพื่อ “ความสุข” การปรับสมการนี้ให้สมดุลอยู่เสมอ คือกุญแจสำคัญที่จะทำให้เราสนุกกับเกมนี้ไปได้อีกนานแสนนานครับ