คุณเคยมีอาการแบบนี้ไหมครับ?
ช่วง 9 หลุมแรก ตีดีเป็นบ้า… สวิงไหลลื่น สกอร์สวยหรู
แต่พอเข้าสู่หลุม 14, 15, 16… ร่างกายเริ่มหนักอึ้ง สมองเริ่มตื้อ
ตีท็อปบ้าง ฉึกบ้าง พัตต์สั้นบ้าง… จนสกอร์เละเทะตอนจบ!
คุณอาจจะโทษว่า “สงสัยแรงหมด” หรือ “ซ้อมมาไม่พอ”
แต่เชื่อไหมครับว่า ปัญหาจริงๆ ไม่ได้อยู่ที่กล้ามเนื้อของคุณเลย…
แต่มันอยู่ที่ “สมอง” ของคุณต่างหากที่หมดไฟ!
เราถูกสอนมาตลอดว่า “ตีกอล์ฟต้องมีสมาธินะ” “ต้องโฟกัสตลอดเวลานะ”
ผลก็คือ… เราพยายาม “เกร็ง” และ “เค้น” สมาธิอยู่ตลอด 5 ชั่วโมงที่อยู่บนสนาม
ซึ่งในหนังสือ Every Shot Must Have a Purpose บทที่ 12 บอกไว้ชัดเจนเลยครับว่า… “นั่นคือหายนะ!”
วันนี้ผมจะพาคุณไปรู้จักกับความลับที่โปรระดับโลกใช้… เพื่อรักษาสวิงให้สดชื่นตั้งแต่แท่นทีหลุม 1 ยันพัตต์สุดท้ายที่หลุม 18 ครับ
ความจริงชวนช็อค: คุณตีกอล์ฟจริงๆ แค่ “30 นาที” เท่านั้น!
เพื่อให้เห็นภาพชัดเจน ผมขอเล่าเรื่องของ แอนนิก้า โซเรนสตัม (Annika Sorenstam) อดีตโปรหญิงเบอร์ 1 ของโลกให้ฟังครับ
ในทัวร์นาเมนต์ที่แอนนิก้าสร้างประวัติศาสตร์ ตี 59 สโตรก…
ก่อนจะลงแข่งวันสุดท้าย เธอเครียดและเหนื่อยล้ามาก (เพราะนักข่าวรุมสัมภาษณ์แทบไม่ได้นอน)
เธอบอกกับ เพีย นิลส์สัน (Pia Nilsson) โค้ชของเธอว่า “ฉันไม่มีแรงเหลือพอที่จะตีกอล์ฟ 5 ชั่วโมงแล้ว”
โค้ชเพีย เลยถามกลับไปประโยคเดียวครับว่า…
“แล้วเธอมีแรงพอที่จะตีแค่ 30 นาทีไหมล่ะ?”
แอนนิก้างง… โค้ชจึงอธิบายต่อว่า
ในการตี 1 ช็อต…
- เราใช้เวลาใน Think Box (คิดวางแผน) แค่ 20 วินาที
- และใช้เวลาใน Play Box (จรดและตี) แค่ 5 วินาที
สมมติว่าวันนั้นคุณตี 70-80 ช็อต… เอาเวลามาบวกกัน คุณใช้เวลาตีกอล์ฟ “จริงๆ” แค่ประมาณ 30-40 นาทีเท่านั้นเอง!
อ้าว… แล้วเวลาอีก 4 ชั่วโมงกว่าๆ ที่เหลือบนสนาม เราเอาไปทำอะไร?
คำตอบคือ… เราเอาไป “เดิน” ครับ!
และนี่แหละครับคือจุดเปลี่ยน… ถ้าคุณเอาเวลาเดิน 4 ชั่วโมง ไปคอยนั่งกังวลเรื่องสกอร์ คิดถึงช็อตที่พลาดไป หรือพยายามดึงหน้าตึงทำสมาธิตลอดเวลา…
พลังงานสมองคุณจะหมดเกลี้ยง ก่อนจะถึงหลุม 18 แน่นอน!
เคล็ดลับ: ส่งสมองคุณไป “พักร้อน” (Send Your Mind on Vacation)
วิธีแก้ปัญหาที่ GOLF54 แนะนำคือ… ระหว่างที่เดินไปหาลูกกอล์ฟ (หรือรอก๊วนหน้าตี)
“ให้ส่งสมองของคุณไปพักร้อนซะ!”
เลิกคิดเรื่องกอล์ฟ เลิกคิดเรื่องวงสวิง
แอนนิก้า ใช้วิธีคิดเมนูอาหารเย็น หรือคิดว่าจะตกแต่งห้องนั่งเล่นที่บ้านยังไงดี
บางคนใช้วิธีร้องเพลงในใจ บางคนนับก้าวเดิน บางคนซึมซับธรรมชาติรอบตัว
การทำแบบนี้คือการ “เซฟแบตเตอรี่” ให้สมองครับ
พอเดินไปถึงลูกกอล์ฟปุ๊บ… เราค่อย “เปิดสวิตช์” เข้าสู่โหมดโฟกัสใน Think Box
พอตีเสร็จปั๊บ… เราก็ “ปิดสวิตช์” แล้วปล่อยให้สมองกลับไปพักร้อนต่อ
ทำแค่นี้… รับรองว่าเดินถึงหลุม 18 คุณจะยังรู้สึกสดชื่นเหมือนเพิ่งตีหลุม 1 เลยล่ะครับ!
จงเป็น “ตัวของตัวเอง” (The Best Golfer You Can Be is Yourself)
อีกหนึ่งกับดักที่ทำให้นักกอล์ฟเสียพลังงาน คือการ “พยายามเป็นคนอื่น”
หลายคนเชื่อว่า นักกอล์ฟที่ดีต้องขรึม ต้องเงียบ ห้ามพูดคุย… (แบบเบน โฮแกน หรือไทเกอร์ วูดส์)
แต่รู้ไหมครับว่า…
เบน โฮแกน (Ben Hogan) เป็นคนเงียบๆ เขาอยู่ในโลกของตัวเอง ไม่คุยกับใคร… นั่นคือสไตล์ที่เขาถนัด
แต่ในขณะเดียวกัน ลี เทรวิโน (Lee Trevino) แชมป์เมเจอร์ 6 สมัย เป็นคนพูดมาก พูดไม่หยุด คุยกับทุกคนที่ขวางหน้า!
ครั้งหนึ่ง ลี เทรวิโน ต้องดวลเพลย์ออฟกับแจ็ค นิคลอส… แจ็คบอกว่า “ลี วันนี้ฉันจะไม่คุยด้วยนะ”
ลี ตอบกลับทันทีว่า “ไม่เป็นไรแจ็ค นายไม่ต้องพูดหรอก… แค่ฟังฉันพูดก็พอ!” (ฮ่าๆ)
เห็นไหมครับ? ทั้งคู่เป็นยอดฝีมือได้ โดยไม่ต้องฝืนธรรมชาติของตัวเอง
- ถ้าปกติคุณเป็นคนเฮฮา ชอบคุย… ก็คุยไปเลยครับ! การคุยจะช่วยให้คุณคลายเครียด (ลดความเกร็ง)
- ถ้าปกติคุณเป็นคนเงียบๆ ชอบอยู่กับตัวเอง… ก็เงียบต่อไปครับ!
อย่าฝืนทำหน้าตึงเครียดเพียงเพราะคุณคิดว่า “นี่แหละคือการทำสมาธิ”
เพราะการฝืนบุคลิกตัวเอง จะดึงพลังงานไปใช้อย่างมหาศาลครับ
บทสรุป: กอล์ฟคือเกม… จงสนุกกับมัน!
ความยิ่งใหญ่ (Greatness) ไม่ใช่สิ่งที่คุณสามารถ “บังคับ” ให้มันออกมาได้นะครับ
แต่มันคือสิ่งที่จะเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ เมื่อคุณ “หลีกทางให้ตัวเอง” (Get out of your own way)
ลองนึกย้อนดูสิครับ…
รอบที่คุณตีดีที่สุด มักจะเป็นรอบที่คุณรู้สึกผ่อนคลายที่สุด ไม่กดดันที่สุด และสนุกกับเพื่อนร่วมก๊วนที่สุด จริงไหม?
นั่นไม่ใช่เรื่องบังเอิญครับ!
ครั้งหน้าที่ออกรอบ ลองเอา 3 กฎเหล็กนี้ไปใช้นะครับ:
1. โฟกัส 100% ในโซนคิด (Think Box) และ โซนตี (Play Box)
2. ส่งสมองไปพักร้อน ระหว่างทางเดินไปที่ลูกกอล์ฟ
3. เป็นตัวของตัวเองให้มากที่สุด
แล้วคุณจะพบว่า… การตีช็อตที่ยอดเยี่ยมภายใต้ความกดดัน มันไม่ได้ยากและทรมานอย่างที่คิดเลยครับ!
ลุยเลยครับโปร… ขอให้สนุกกับการออกรอบครั้งหน้านะครับ!
…
(สรุปแนวคิดจากหนังสือ Every Shot Must Have a Purpose – Chapter XII)