(เสียงลมพัดวูบ…) (เสียงไม้กระทบลูก… ปึ้ก!) (ลูกกอล์ฟลอยโด่ง… แล้วเลี้ยวเข้าป่าไปอย่างสวยงาม)
“โอ๊ยยย! ลมมันหวนอะ!” “แคดดี้! ทำไมบอกระยะผิดเนี่ย?” “ใครมาคุยกันตอนกำลังจะตีวะ เสียสมาธิหมดเลย!”
… คุ้นๆ ไหมครับ? บทสนทนาเหล่านี้
ผมเชื่อว่าร้อยทั้งร้อยของนักกอล์ฟ (รวมถึงผมในอดีตด้วย) เคยพูดประโยคพวกนี้มาแล้วทั้งนั้น
เวลาตีดี… เรายืดอกภูมิใจ “ฝีมือผมเองครับ” แต่พอตีเสียปุ๊บ… เรามองซ้ายมองขวาหา “แพะรับบาป” ทันที
ในบทที่ 8 ของหนังสือระดับตำนานอย่าง Every Shot Must Have a Purpose เขาเรียกพฤติกรรมนี้ว่า “The Blame Game” หรือ “เกมโทษนั่นโทษนี่”
และเชื่อไหมครับว่า… ไอ้เจ้าเกมโทษนั่นโทษนี่เนี่ยแหละ คือ “สนิมเนื้อใน” ที่กัดกินสกอร์ของคุณ ให้พังพินาศยิ่งกว่าวงสวิงแย่ๆ ซะอีก!
วันนี้ผมจะพามาดูครับว่า ทำไมเราถึงชอบหาข้ออ้าง? ทำไมการทำแบบนั้นถึงทำให้เรา “อ่อน” ลง? และเราจะเลิกนิสัยนี้ เพื่อก้าวไปเป็นยอดฝีมือได้อย่างไร…
ทำไมเราถึงชอบหา “แพะ”?
คำตอบทางจิตวิทยานั้นง่ายมากครับ… เพื่อ “ปกป้องอีโก้ (Ego)” ของเราเอง
มนุษย์เราไม่ชอบความผิดพลาดครับ โดยเฉพาะในกีฬากอล์ฟ ที่เราทุ่มเทซ้อมมาหนักหนา พอผลลัพธ์มันออกมาแย่ สมองเราจะสั่งการอัตโนมัติเลยว่า…
“ไม่ใช่ความผิดของฉันนะ!” “ฉันเก่งจะตาย… ที่ลูกเข้าป่าเพราะก๊วนหน้ามันเล่นช้าต่างหาก!”
การหาข้ออ้าง มันเหมือนยาชาครับ ฉีดแล้วหายเจ็บใจทันที ทำให้เรารู้สึกว่า “ฉันยังตีดีอยู่นะ แค่โชคไม่ดีเฉยๆ”
แต่หารู้ไม่ว่า… ยาชาเข็มนี้แหละ คือยาพิษร้ายแรงที่สุด!
เมื่อคุณ “โทษ” … คุณกำลังมอบ “อำนาจ” ให้คนอื่น
ลองคิดตามผมดีๆ นะครับ
ถ้าคุณบอกว่า “ฉันตีเสีย เพราะก๊วนหน้าเล่นช้า” แปลว่า… สกอร์ของคุณ ขึ้นอยู่กับความเร็วในการเดินของคนอื่นเหรอ?
ถ้าคุณบอกว่า “ฉันพัตต์ไม่ลง เพราะแคดดี้ดูไลน์มั่ว” แปลว่า… ฝีมือการพัตต์ของคุณ อยู่ในกำมือของแคดดี้เหรอ?
เห็นอะไรไหมครับ? ทันทีที่คุณเริ่มเล่นบท “เหยื่อ” (Victim) คุณกำลังโยน “อำนาจในการควบคุมเกม” ทิ้งไปทันที!
คุณกำลังประกาศบอกโลกว่า… “ฉันควบคุมอะไรไม่ได้เลย” “ฉันอ่อนแอ” “ฉันจะเล่นดีได้ ก็ต่อเมื่อโลกใบนี้หมุนรอบตัวฉันเท่านั้น”
และในสนามกอล์ฟ… โลกไม่เคยหมุนรอบตัวใครครับ
ฝนจะตก แดดจะออก ลมจะแรง แคดดี้จะเบลอ ไลน์หญ้าจะแย่
มันคือ “ธรรมชาติ” ของกอล์ฟ และมันยุติธรรมเสมอ เพราะทุกคนในสนามเจอเหมือนกันหมด!
เลิกเป็นเหยื่อ… แล้วมาเป็น “ผู้รับผิดชอบ”
GOLF54 สอนกฎเหล็กข้อหนึ่งที่สำคัญมาก นั่นคือ “100% Responsibility” (รับผิดชอบ 100%)
ไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นอย่างไร ไม่ว่าแคดดี้จะบอกระยะผิดไป 10 หลา ไม่ว่าเพื่อนร่วมก๊วนจะเดินเสียงดัง
แต่วินาทีที่คุณตัดสินใจจรดไม้… วินาทีที่คุณง้างสวิง… และวินาทีที่หน้าไม้ปะทะลูก…
“นั่นคือการตัดสินใจของคุณ 100%”
ถ้าตีไปแล้วสั้นตกน้ำ อย่าหันไปด่าแคดดี้ว่า “บอกระยะผิด” ให้บอกตัวเองว่า “ฉันเลือกที่จะเชื่อระยะนั้นเอง” หรือ “ฉันตีไม่โดนกลางหน้าไม้เอง”
การรับผิดชอบแบบลูกผู้ชาย (หรือลูกผู้หญิง) แบบนี้ มันดูเจ็บปวดในช่วงแรกครับ แต่มันคือจุดเริ่มต้นของ “อำนาจ”
เพราะเมื่อคุณยอมรับว่า “ฉันทำพลาดเอง” สมองของคุณจะเริ่มคิดต่อทันทีว่า… “แล้วคราวหน้า ฉันจะแก้ไขมันยังไง?”
แต่ถ้าคุณโทษลมฟ้าอากาศ… สมองคุณจะไม่เรียนรู้อะไรเลย (เพราะคิดว่าตัวเองไม่ได้ทำผิด) และคุณก็จะตีตกน้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า… อยู่ที่เดิม
ความลับของแชมเปี้ยน: ควบคุมสิ่งที่ควบคุมได้
แจ็ค นิคลอส, ไทเกอร์ วูดส์, หรือโปรระดับโลกทุกคน พวกเขามีคาถาป้องกันตัวเหมือนกันครับ นั่นคือ…
“ควบคุม สิ่งที่ควบคุมได้” (Control the Controllables)
ในสนามกอล์ฟ มี 2 สิ่งครับ
- สิ่งที่ควบคุมไม่ได้: สภาพอากาศ, สภาพสนาม, เพื่อนร่วมก๊วน, แคดดี้, รอยไดวอทบนแฟร์เวย์
- สิ่งที่ควบคุมได้: ความคิด, อารมณ์, การตอบสนอง, การเตรียมตัว (Pre-shot routine)
คนขี้แพ้… จะเอาสมาธิไปโฟกัสกับข้อ 1 “ทำไมฝนต้องตกตอนนี้วะ?” “ทำไมกรรมการปักธงยากจัง?” แล้วก็หงุดหงิด หัวร้อน สกอร์พัง
แต่แชมเปี้ยน… จะโฟกัสแค่ข้อ 2 “ฝนตกเหรอ? โอเค งั้นต้องเช็ดกริปให้แห้ง เล็งเผื่อระยะหน่อย” “ลูกอยู่ในรอยไดวอทเหรอ? โอเค งั้นต้องตีแบบกดลูกหน่อย”
เขาไม่เสียเวลาบ่น เขาไม่เสียเวลาหาคนผิด เขาแค่ “ยอมรับ” (Acceptance) สถานการณ์ตรงหน้า แล้วถามตัวเองว่า “ช็อตนี้… ฉันทำอะไรได้ดีที่สุดบ้าง?”
วิธีฝึกเลิกนิสัย “โทษปี่โทษกลอง” (ฉบับทำได้จริง)
ถ้าคุณอยากเลิกเป็นนักกอล์ฟขี้บ่น แล้วเปลี่ยนเป็น “เสือซ่อนเล็บ” ที่นิ่งสงบสยบความเคลื่อนไหว ลองเอาวิธีนี้ไปใช้ดูครับ…
1. สัญญากับตัวเองก่อนออกรอบ บอกตัวเองเลยว่า “วันนี้… ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะไม่บ่น ฉันจะไม่โทษใคร ฉันจะรับผิดชอบสกอร์ของฉันเอง 100%”
2. กฎ 3 วินาที ถ้าเผลอตีช็อตแย่ๆ แล้วความรู้สึกอยากจะด่าลมด่าแล้งมันพุ่งขึ้นมา… ให้นับ 1-2-3 ในใจ หายใจลึกๆ แล้วพูดคำว่า “ช่างมัน” หรือ “So What?”
3. เปลี่ยนคำพูด
- แทนที่จะพูดว่า: “แคดดี้บอกไลน์ผิด!”
- ให้พูดว่า: “ฉันอ่านไลน์ขาดไปเอง ครั้งหน้าต้องดูให้ละเอียดกว่านี้”
- แทนที่จะพูดว่า: “ลมแม่งแรงฉิบหาย!”
- ให้พูดว่า: “ลมแรง ท้าทายดีแฮะ ต้องตีลูกต่ำสู้ลมซะหน่อย”
บทสรุป
กอล์ฟ… ไม่ใช่กีฬาที่วัดกันว่าใครเจออุปสรรคน้อยที่สุด แต่มันวัดกันที่ว่า “ใครจัดการกับอุปสรรคได้ดีที่สุด” ต่างหาก
เลิกเล่นเกมหาคนผิด (Blame Game) เถอะครับ มันไม่มีผู้ชนะในเกมนั้น มีแต่คนขี้แพ้
ทวงคืนอำนาจของคุณกลับมา ยืนหยัดรับผิดชอบทุกการกระทำ แล้วคุณจะพบว่า… ใจคุณเบาขึ้น สมาธิคุณดีขึ้น และความสุขในสนามกอล์ฟจะกลับมาหาคุณอีกครั้ง
และที่สำคัญที่สุด… สกอร์ของคุณจะลดลง อย่างที่คุณไม่เคยทำได้มาก่อน
เริ่มตั้งแต่ออกรอบครั้งหน้าเลยนะครับ “ห้ามโทษใคร… นอกจากตัวเอง”
แล้วเจอกันที่หลุม 19 ด้วยสกอร์สวยๆ ครับ!